Otobüs Terminalinde Başlayan Yolculuk
Şunları da İnceleyin: Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı ?
Kayseri’nin o kendine has soğuğu var ya, insanın içine işleyen… Sabahın erken saatlerinde otobüs terminaline doğru yürürken onu iliklerime kadar hissediyordum. Elimde küçük bir sırt çantası, içimde ise büyük bir kararsızlık vardı. Gidiyordum ama nereye vardığımı tam olarak bilmiyordum. Sadece gitmem gerektiğini hissediyordum.
25 yaşındayım. Günlüklerim hep yarım cümlelerle dolu. Bazen bir şehir yetmiyor insana, bazen de insan kendi şehrine sığamıyor. O gün de öyleydi. İstanbul’a gidecektim. Ama içimdeki asıl yolculuk çok daha karmaşıktı.
Otobüs terminalinde beklerken, insanların yüzlerine bakıyordum. Herkes bir yere yetişme telaşındaydı. Kimse gerçekten burada değildi sanki; herkes zihninde başka bir yerdeydi. Benim zihnimde ise tek bir soru dönüp duruyordu: Bu yolculuk bana ne getirecek?
Kayseri’den İstanbul’a Uzanan Sessiz Heyecan
Biletimi çok önceden almıştım ama o bile bana güven vermiyordu. Çünkü mesele sadece İstanbul’a gitmek değildi. Orada beni neyin beklediğini bilmiyordum. Bir arkadaşımın yanında kalacaktım. İş görüşmesi ihtimali vardı. Belki de sadece kaçıyordum.
Otobüs hareket ettiğinde camdan dışarı baktım. Kayseri’nin ışıkları yavaş yavaş geride kalırken içimde garip bir boşluk oluştu. Ne sevinç vardı ne de tam bir hüzün… İkisinin arasında sıkışmış bir duyguydu bu.
Telefonumu çıkardım. İnternete baktım. Aklımda tek bir şey vardı: İstanbul’a varınca havaalanına nasıl gideceğim?
Ve işte o anda karşıma çıktı o isim: Havaist
Havaist bilet fiyatı ne kadar? diye ilk kez o gece düşündüm
Ekranda yazıyordu ama net değildi. “Havaist bilet fiyatı ne kadar?” sorusu kafamın içinde yankılanmaya başladı. Sanki basit bir ulaşım sorusu değil de, hayatımın yönünü belirleyecek bir eşikti.
Bir yandan hesap yapıyordum. Param sınırlıydı. İstanbul zaten pahalıydı. Bir de havaalanına gidiş için ekstra bir masraf… İçimde hafif bir panik büyümeye başladı. Sanki her şey paraya bağlıymış gibi hissettim o an.
Ama sonra şunu fark ettim: Asıl korkum para değildi. Asıl korkum, yalnız kalmaktı.
İstanbul’a Varış ve Kayıp Hissetmenin Gerçeği
Sabah İstanbul’a vardığımda yağmur yağıyordu. Otobüs terminalinden indiğimde yüzüme çarpan hava, Kayseri’nin kuru soğuğundan çok farklıydı. Burada her şey daha hızlıydı. Daha gürültülüydü. Daha yabancıydı.
Telefonumda adres açıktı ama ben sanki hiçbir yere ait değildim. Metroya bindim, birkaç aktarma yaptım. Her durakta biraz daha küçüldüm gibi hissettim.
Sonra havaalanına giden tabelayı gördüm. İçimde bir rahatlama oldu ama kısa sürdü. Çünkü asıl mesele şimdi başlıyordu: Havaalanına nasıl gidecektim?
Bekleme alanında geçen uzun dakika
Bir köşeye oturdum. İnsanlar gelip gidiyordu. Valizlerin tekerlek sesleri birbirine karışıyordu. Herkes bir yerlere yetişiyordu ama ben sadece izliyordum.
Telefonumu tekrar açtım. Aynı soruyu tekrar yazdım: “Havaist bilet fiyatı ne kadar?”
Bu kez daha dikkatli baktım. Fiyatlar değişiyordu, hatlara göre farklıydı. İçimdeki hesap yapma hissi daha da yoğunlaştı. Sanki her kuruş, hayatımın bir parçasını temsil ediyordu.
O an düşündüm: Neden bu kadar zor olmalıydı bir yerden bir yere gitmek?
Havaist ile İlk Yolculuk
Benzer Bir Yazı: Halay nedir ?
Sonunda kalktım. Bilet almak için sıraya girdim. İnsanlar hızlıydı, ben biraz yavaştım. Sanki her hareketim düşünceliydi.
Bileti aldığımda elimdeki küçük kâğıda uzun uzun baktım. Çok basit bir şeydi aslında. Ama benim için büyük bir adımdı.
Havaist otobüsüne bindiğimde içerisi sessizdi. Koltuğa oturduğum an yorgunluk çöktü üstüme. Camdan dışarı baktım. İstanbul’un gri sabahı yavaş yavaş açılıyordu.
Yanımda oturan kimseyle konuşmadım. Zaten konuşacak gücüm de yoktu. Sadece düşünüyordum.
“Havaist bilet fiyatı ne kadar?” sorusu artık sadece bir fiyat sorusu değildi. O soru, bu şehre tutunup tutunamayacağımın sorusuna dönüşmüştü.
Yol boyunca içimde büyüyen sessizlik
Otobüs ilerledikçe içimdeki sesler azalmaya başladı. Dışarıdaki şehir büyürken ben küçülüyordum. Ama garip bir şekilde bu küçülme kötü hissettirmiyordu.
Bir ara gözlerimi kapattım. Kayseri’yi düşündüm. Evdeki masayı, annemin sesiyle çay demleyişini, akşamları balkonda oturduğumuz sessiz saatleri…
Sonra gözlerimi açtım. İstanbul hâlâ oradaydı.
Bir Fiyatın İçinde Saklı Gerçekler
İnsan bazen bir biletin fiyatını sorarken aslında çok daha büyük bir şeyi sorguluyor. Ben de bunu o gün anladım.
“Havaist bilet fiyatı ne kadar?” diye sorduğumda aslında şunu merak ediyordum: Bu şehirde tutunmak ne kadar maliyetli? Yalnız kalmak ne kadar sürer? Ve en önemlisi, ben buna dayanabilir miyim?
Para konusu her zaman zorlayıcıydı ama asıl zor olan şey duygusal ağırlıktı. İstanbul bana büyük geliyordu. Ben ise küçük hissediyordum.
Ama yine de devam ediyordum.
Kendi içimde yaptığım hesap
Cebimde kalan parayı düşündüm. Gidilecek yerleri, yenilecek yemekleri, geri dönüş ihtimalini… Her şey bir tablo gibiydi zihnimde.
Ama hiçbir hesap, içimdeki o belirsizliği çözmüyordu.
Bir noktada şunu fark ettim: Bazen hayat, hesap yapmayı bırakıp sadece devam etmeyi gerektiriyor.
Gecenin Sonunda Gelen Farkındalık
O gece havaalanına vardığımda ışıklar gözümü aldı. İnsan kalabalığı içinde yürürken artık daha sakin hissediyordum.
Havaist yolculuğu bitmişti ama içimde yeni bir şey başlamıştı.
Bilet fiyatını hatırladım. Küçük bir detay gibi görünüyordu. Ama o küçük detay beni bir şehirden başka bir şehre, bir halden başka bir hale taşımıştı.
“Havaist bilet fiyatı ne kadar?” sorusu artık kafamda yankılanmıyordu. Çünkü cevabın kendisi değişmişti. O fiyat, sadece para değildi artık. Bir geçişin bedeliydi.
Kendime sakladığım son cümle
O gece havaalanının cam kenarında otururken dışarı baktım. Uçaklar kalkıyor, iniyor, insanlar birbirine karışıyordu.
Ve ben ilk kez şunu hissettim: Belirsizlik her zaman kötü bir şey değil. Bazen sadece başlangıçtır.
Kayseri’den getirdiğim sessizliği, İstanbul’un gürültüsüne karıştırdım. Ve içimde bir yerlerde, hâlâ devam eden bir yolculuğun başladığını hissettim.